حالا دیگه تورو داشتن خیاله،دل اسیره آرزوهای محاله،غبار پشت شیشه میگه که رفتی ولی دلم هنوز باور نداره.حالا راه تو دوره ،دل من بی تو چه صبوره،کاشکی بودی و میدیدی زندگیم چه سوت و کوره.آسمون از غم دوریت حالا روز وشب می باره،دیگه تو ذهن خیابون منو تنها جا میذاره.خاطره مثل یه پیچک میپیچه روی تن خستم،دیگه حرفی ندارم دل به خلوت تو بستم.

---------------------------------

روح پدرم شاد که می گفت به استاد

وآن گاه آفتابگردانی از گوشه ای طلوع کرد و به میان کارهای ما سرک کشید و ما هیچ ندانستیم آمدنش از کدام سو بود.می دیمش که هر روز سحرگاهان یک جا می نشیند وبالا آمدن خورشید را نظاره می کند وتا شامگاهان همچنان روی بر او نگاه میدارد وبا او میگردد آن گاه تازه دانستیم که چرا به او می گویند آفتابگردان!

واز آنجایی که خورشید در اسطوره ها نماد حقیقت بود،خورشید را نکو داشتیم و خواستیم تا با ما بماند و نشان ما باشد نه به آن که نشان خود را به حقیقت بپنداریم ونه حتی به آن توهم که روی را به سوی حقیقت بدانیم بلکه تنها به نشان آرزویی که در سویدای قلبمان روییدن گرفته بود که:ای کاش می توانستیم آن گونه باشیم .

و اگر غیر از این بود او هرگز نمی پذیرفت!

----------------------------------------------------

زندگی صحنه ی یکتای هنرمندی ماست

هر کسی نغمه ی خود خواند واز صحنه رود

صحنه پیوسته به جاست